• Hilde Sabbe

Waarom het persoonlijke politiek is



Voor mijn verbaasde ogen rukte mijn meestal zo zachtaardige vader de affiche van de studentenbetoging van de muren van mijn kot. 'Politiek brengt ongeluk', riep hij. 'Hou je daar verre van'. Het heeft niet geholpen. Mijn moeder, die zijn ongelukkige familiegeschiedenis niet deelde, deelde ook zijn afkeer van de politiek niet. Zij was, net als haar vader die bij de spoorwegen werkte, een overtuigde socialiste.

Lang had ik geen naam voor mijn engagement. Ik wist alleen dat Che Guevara, de Zuid- Amerikaanse revolutionairen, de anti- apartheidsbeweging, me meer boeide dan pakweg, de nieuwe muzikale ontwikkelingen. (Mijn muzieksmaak is dan ook het voorwerp van niet – aflatende spot in ons huisgezin.)


De boeren helpen bij hun verzopen aardappeloogst ipv colleges bij te wonen aan de unief? Check. Betogingen tegen kruisraketten? Check. Vlammende stukken over feminisme schrijven? Check.

Ik begreep mensen niet die politiek maar bijzaak vonden. Voor mij ging het over de meest wezenlijke zaken: hoe je vond dat de maatschappij moest georganiseerd worden, welke samenleving je voor ogen stond. Wat kon er belangrijker zijn dan daarover lezen, denken, praten?

Voor de krant De Morgen toerde ik samen met fotograaf Filip Claus een week door Groot – Brittannië, een week voor de verkiezingsoverwinning van Tony Blair, en voor Het Laatste Nieuws bezocht ik Gaza in oorlog en Zaatari, het grootste vluchtelingenkamp ter wereld.

Gelijke kanssen en gelijke rechten: twee zaken waar ik passioneel in geloof en die ik probeerde door te geven aan mijn zoon, net als de tekst van de Internationale. Het is geen geheim dat nogal wat socialistische leiders mij de voorbije jaren ontgoochelden: niet door wat ze zeiden, maar door wat ze niet zeiden. Geen krachtige veroordeling van discriminatie en xenofobie, geen opoep tot menselijk vluchtelingenbeleid.


Maar de interesse, de passie bleef. Net als de drang om eindelijk zelf eens de uitdaging aan te gaan, niet langer aan de zijlijn te blijven kijken, maar zelf aan de slag te gaan.

Pascal smet bood me de kans. Het is geen toeval dat Brussel het decor is voor mijn politiek debuut: ik ben er van overtuigd dat onze hoofdstad al voor een stuk de toekomst vertegenwoordigt. Terwijl Vlaanderen vaak in een achterhoedegevecht lijkt te blijven steken in een laatste poging om een samenleving uit de jaren '50 te reanimeren wordt in Brussel elke dag met wisselend succes een bruisende, jonge multiculturele samenleving uitgevonden waar iedereen zijn plaats heeft.

Dat er anderzijds zoveel kansen onbenut blijven en zoveel geld wordt verspeeld aan bestuurlijke inefficiëntie blijft me ergeren.

Daar iets kunnen aan doen, het blijft mijn grootste droom. Politiek bedrijven op een manier die zo transparant, zo duidelijk is dat de burger beseft dat het niét om de postjes gaat, of het geld of de privileges, maar om hèm. Ik wil Brussel nog beter maken en de burger zijn geloof in de politiek teruggeven


Op 14 april is mijn vader negen jaar dood, en ik gok dat hij onderhand beseft dat het onvermijdelijk was.

0 keer bekeken

©one.brussels

  • White Facebook Icon
  • White Twitter Icon

geëngageerde Brusselaars met